Duaje jetimin

Bëji hije mbi kokë kujt babai i vdiq!
Ma laj dhe gjembin nga këmba mi hiq!

E di pse po thehet i ziu jetim?
Se druri pa rrënjë, më s’la gjelbërim.

Bëji hije mbi kokë kujt babai i vdiq!

Ma laj dhe gjembin nga këmba mi hiq!



E di pse po thehet i ziu jetim?

Se druri pa rrënjë, më s’la gjelbërim.



Jetimin kokulur kur sheh në mënxyrë,

U ruaj, tët bir-o mos puth në fytyrë!



Në qaftë jetimi e kush e pushton?

Dhe dallgë në marrtë, e kush e qeton?



Kujdes se po qau i ziu jetim,

Nga vaji do dridhej lart Froni sublim.



Fshiji lotin e syrit si të ishe baba!

Dhe pluhurin nga faqet në qoftë se ka!



Meqenëse humbi, ah, hijen e tij,

Nën hijen tënde ma merr ti tashti!



Kur kokën e vija te gjur i tim eti,

Më dukej se kisha kurorë prej mbreti.



Një mizë të binte mbi flokët e mi,

Kaq njerëz do të vuanin, si të ishin në zi.



Por sot... po të zihem si rob nga armiqtë,

S’do kem pranë asnjërin nga miqtë.



E di sesa vuajnë mitarët e shkretë,

Se atin kur humba, mitar isha vetë.



Marre nga: Gjylistani dhe Bostani, Sadiu

/p

komente

Scroll To Top

Sulejman Rustemi - Sprovat e kësaj bote





Sulejman Rustemi - Sprovat e kësaj bote

Sulejman Rustemi - Sprovat e kësaj bote